Ryby naszych wód – karaś.

Karasie tej wielkości nie zdarzają się zbyt często

Jeśli zdecydujemy się łowić karasie na spławik, pamiętajmy że żerują one przy dnie, więc przynętę musimy tam właśnie umiejscowić. Co do przynęty, to od lat stosuję białe robaki, pinki, czerwone robaki, kawałki rosówek, kukurydzę, makaron, pęczak, bułkę. Branie karasia jest dość charakterystyczne ponieważ bardzo często zdarza się, że zanim ryby zdecydują się połknąć przynętę po prostu delikatnie podskubują ją, co zasygnalizuje nam albo delikatnie drgający spławik albo lekko przyginana szczytówka. „Zabawa” z przynętą może trwać nawet i 15 – 20 min. Więc musimy uzbroić się w cierpliwość. Zacinamy w momencie, który uznamy za słuszny. Nie ma tutaj jakiejś teorii. Wszystko wychodzi w praktyce.

Brat karasia złocistego - karaś srebrzysty

Plecionki są to połączone ze sobą, cienkie włókienka. Materiał ten jest dużo bardziej miękki niż zwykła żyłka, wykazuje większą odporność (aniżeli żyłka) na uszkodzenia, a także jest dużo bardziej wytrzymała od żyłki tej samej średnicy. Patrząc na te zalety, można śmiało postawić pytanie dlaczego jeszcze plecionka nie wyparła żyłki, skoro ma takie zalety? Po pierwsze plecionka na kołowrotku podczas rzutu stawia opór, co zdecydowania skraca nam odległość na jaką poleci nasz zestaw. Po drugie, są bardziej podatne na skręcanie się i plątanie, stąd niektórzy twierdzą wzięła się nazwa plecionka. Po trzecie „piją” czy jak kto woli chłoną wodę, co zdecydowanie utrudnia łowienie w chłodniejszych porach roku, kiedy przy porannych przymrozkach plecionki mogą nam po prostu zesztywnieć. Ostatnią wadą jaka przychodzi mi na myśl jest dość duże tarcie o przelotki, szczególnie podczas zarzucania zestawu. Szczególnie dobrze widać to przy metodzie feederowej, kiedy wędzisko ma dość dużo małych przelotek, które stawiają jej opór i powodują że po jakimś czasie włókienka plecionki rozplotą się.

Uważam, że plecionki powinniśmy stosować „nie na siłę” ale tam, gdzie jej zalety wydadzą nam się szczególnie użyteczne. Dla przykładu dobrym rozwiązaniem jest stosowanie plecionki przy ciężkich gruntówkach, kiedy nastawiamy się na duże ryby: sumy, karpie, amury, tołpygi, a nasze łowisko znane jest z dużej ilości zaczepów. Stosujemy ją wówczas, kiedy jedyną szansą na wyholowanie ryby jest mocowanie się z nią aby uniemożliwić jej wejście w zawady bezpośrednio po zacięciu. Niewątpliwie lepiej zastosować wówczas plecionkę o średnicy 0,18 aniżeli żyłkę 0,35. Wytrzymałość na zerwanie będzie podobna, ale różnica w średnicy widoczna, tak więc plus dla nas.

Plecionka o tej samej średnicy co żyłka ma dużo większą wytrzymałość

Bardzo dobrym rozwiązaniem jest stosowanie plecionki jako przypon. Sam jestem zwolennikiem tej metody szczególnie na akwenach gdzie dużą populacje stanowią różnej wielkości karpie. Jak wiemy są one bardzo ostrożne i właśnie owa miękkość plecionek stanowi dla nas przewagę.Sam na przypon stosuję plecionkę o średnicy 0.04 co uważam jest maksymalną średnicą do metody feederowej. Niektórzy wędkarze stosują plecionki jako przypony przy połowie szczupaków. Należy jednak pamiętać , że żadna plecionka nie daje nam gwarancji, że popularny zębacz po prostu jej nie przegryzie.

Podsumowując, plecionki zapewne za jakiś czas jeszcze bardziej wyprą żyłki. Pewne też jest to, że już niedługo producenci zaskoczą nas czymś nowym w tej kwestii.

Po długich chwilach wyczekiwania można wreszcie zabrać się za wędkowanie. Zacząłem od rozrobienia zanęty. Tego dnia przygotowałem sobie mieszankę: Still karp wanilia + MegaMix Scopex/Wanilia + pinki i kukurydza. Metoda to tradycyjnie w moim przypadku feeder.  Koszyk 15 gram, przypon z plecionki 0.04 i haczyk nr 10. Po zarzuceniu pierwszej wędki następuje natychmiastowe branie. Na brzegu melduje się karpik około 35 cm, który natychmiast wraca do wody. Po niespełna kilku minutach mam branie na pinki. Po zacięciu ryba natychmiastowo „odjeżdża” wysnuwając kilkanaście metrów żyłki dając do zrozumienia, że nie jest mała. Po chwili mojej przewagi, ryba niespodziewanie podpływa pod powierzchnię i dwukrotnie wyskakuje z wody. Drugiego wyskoku niestety żyłka główna nie wytrzymuje. Po krótkim zastanowieniu się stwierdziłem, że hamulec kołowrotka był dobrze ustawiony, a po prostu żyłka musiała być na jakimś odcinku delikatnie przytarta. Pomyślałem sobie, że dobrze się zapowiada wyjazd i coś się dzieje. Brania były jeszcze przez około 2 godziny. W tym czasie udało mi się złowić jeszcze 8 karpi z których największy miał 54 cm, japońca 40 cm, i kilka płoci. Moją uwagę przykuł szczególnie jeden karp, który jak sądzę został zaatakowany przez wydrę, gdyż miał dziurę wielkości dwóch palców. Poniżej jego zdjęcie.

Karp zaatakowany przez wydrę

Podsumowując, kolejny wyjazd na duży plus. Pogoda dopisała, ryby też. Co można chcieć więcej?