Jesienne wędkowanie
Mamy już drugą połowę września. Wielu z nas zapomniało już o wakacjach, urlopach i tłumach ludzi wypoczywających nad wodą. Kąpieliska i mniej atrakcyjne wędkarsko akweny po prostu pustoszeją. Dzisiaj miejsca te w niczym nie przypominają tych sprzed miesiąca czy też dwóch. Dzisiaj jest raj dla lubiących obcowanie z przyrodą w ciszy i spokoju. No właśnie z przyrodą, która jednak mimo wszystko zaczyna nabierać oznaki jesieni, mimo iż bywają jeszcze dni nawet cieplejsze od tych, które mieliśmy w lipcu.
Przybrzeżne trzciny, pałki wodne, grążele już w niczym nie przypominają tych z czerwca czy lipca. Większość roślin przekwitła, a na trzcinach, wędkach i ogólnie w powietrzu pojawiają pajęczyny. Można powiedzieć babie lato. Tak więc nieubłagalnie stoimy na progu jesieni. Ale jak już wielokrotnie wspominałem, jesień to nie tylko czas na wspomnienia z poprzednich miesięcy sezonu wędkarskiego, tych pięknych chwil, które na długo zapadną w pamięci, tych wyholowanych i niewyholowanych ryb. To czas, na który czeka większość wędkarzy, ponieważ ryby zaczynają żerować intensywniej niż latem i co ważne nie tylko świtem czy zmierzchem. Zaczyna się prawdziwe wędkarskie „eldorado”. Może to trochę zbyt mocne określenie, ale na pewno mamy przed sobą najlepszy okres sezonu wędkarskiego.
Jesień to czas m.in. leszczy, zarówno tych jeziorowych jak i rzecznych. Wiele już napisano o tej rybie. Przedstawiano różne teorie odnośnie ich ulubionych miejscówek, przynęt itp. Jednak mam słabość do tych ryb i uważam, że informacji odnośnie popularnych „łopat” nigdy za wiele, szczególnie teraz, kiedy wyraźnie wzmogą żerowanie. Pierwsze pytanie, jakie rodzi się to gdzie szukać tych ryb? Leszcze to bardzo pospolity gatunek. Złowimy go praktycznie wszędzie, ale chcąc złowić już te większe, musimy troszkę pokombinować. Jesienią nad rzeką proponuję miejsca położone blisko nurtu. Ryby te uwielbiają przebywać w tych okolicach, gdyż mogą „zbierać” pokarm przemieszczający się z prądem rzeki. Znakomitymi miejscami będą opaski, gdzie mamy dość silny uciąg wody. Nie obawiajmy się, że jeśli zdecydujemy się na ciężkie wędki z ciężarkami o masie 100 czy 120 gram to nic nie złowimy. Wręcz przeciwnie. W nurcie dla leszczy to żadna przeszkoda, a efekty mogą przejść nasze najśmielsze oczekiwania. Pamiętajmy także o pewnej zależności, że im mniejszy stan wody, tym mniejszy uciąg wody. Tak więc przy obecnym stanie wody w rzekach, a szczególnie w Wiśle mogą nam wystarczyć ciężarki o masie nawet 60 czy 80 gram. Co do miejsca to jeszcze jedna uwaga. Z leszczem nie zawsze jest tak, że łowimy go w dnie mulistym, ryby te poradzą sobie również doskonale w dnie kamienistym. Tak więc nie zrażajmy się tym, że na łowisku widzimy dużą ilość żwiru czy kamieni.
Jak oprócz metody gruntowej można łowić leszcze? Oczywiście na spławik, gdzie szczególnie polecam „przepływankę”. I na koniec jeszcze jedno pytanie, które wydaje się raczej oczywiste. Na co łowimy? Kluczowym aspektem naszego sukcesu będzie zarówno zanęta jak i przynęta. Na dość żwawo płynącą wodę musimy przygotować trochę bardziej spoistą mieszankę. Możemy zarówno kupić w sklepie gotową zanętę, jak i „pobawić” się we własną kompozycję. Dla tych z Was, którzy szukają przepisów, polecam dział Zanęty/Przynęty gdzie zamieściłem kilka przepisów na zanęty. Musimy pamiętać, aby do każdej mieszanki dodać klej zanętowy. Ja zamiast kleju stosuję zmielone płatki owsiane lub jęczmienne, które świetnie sklejają zanętę. Jeśli chcemy ją wzbogacić, to można dodać np. pinki, ochotkę zanętową czy kastery (te w młodszej fazie rozwoju). Za przynętę stosujmy białe robaki, czerwone robaki, kukurydzę, a prawdziwym hitem mogą okazać się „kopalniaki” i rosówki.
Jeśli nie straszne nam zimne wieczory i poranki, jeśli mamy na tyle chęci i zdecydowania, aby złowić ładne ryby, to naprawdę polecam wybrać się w najbliższych dniach i tygodniach nad wodę. Bo kiedy mamy szansę złowić nasz wymarzony okaz jeśli nie jesienią?
Jesienne wędkowanie
Mamy już drugą połowę września. Wielu z nas zapomniało już o wakacjach, urlopach i tłumach ludzi wypoczywających nad wodą. Kąpieliska i mniej atrakcyjne wędkarsko akweny po prostu pustoszeją. Dzisiaj miejsca te w niczym nie przypominają tych sprzed miesiąca czy też dwóch. Dzisiaj jest raj dla lubiących obcowanie z przyrodą w ciszy i spokoju. No właśnie z przyrodą, która jednak mimo wszystko zaczyna nabierać oznaki jesieni, mimo iż bywają jeszcze dni nawet cieplejsze od tych, które mieliśmy w lipcu.
Przybrzeżne trzciny, pałki wodne, grążele już w niczym nie przypominają tych z czerwca czy lipca. Większość roślin przekwitła, a na trzcinach, wędkach i ogólnie w powietrzu pojawiają pajęczyny. Można powiedzieć babie lato. Tak więc nieubłagalnie stoimy na progu jesieni. Ale jak już wielokrotnie wspominałem, jesień to nie tylko czas na wspomnienia z poprzednich miesięcy sezonu wędkarskiego, tych pięknych chwil, które na długo zapadną w pamięci, tych wyholowanych i niewyholowanych ryb. To czas, na który czeka większość wędkarzy, ponieważ ryby zaczynają żerować intensywniej niż latem i co ważne nie tylko świtem czy zmierzchem. Zaczyna się prawdziwe wędkarskie „eldorado”. Może to trochę zbyt mocne określenie, ale na pewno mamy przed sobą najlepszy okres sezonu wędkarskiego.
Jesień to czas m.in. leszczy, zarówno tych jeziorowych jak i rzecznych. Wiele już napisano o tej rybie. Przedstawiano różne teorie odnośnie ich ulubionych miejscówek, przynęt itp. Jednak mam słabość do tych ryb i uważam że informacji odnośnie popularnych „łopat” nigdy za wiele, szczególnie teraz, kiedy wyraźnie wzmogą żerowanie. Pierwsze pytanie jakie rodzi się to gdzie szukać tych ryb? Leszcze to bardzo pospolity gatunek. Złowimy go praktycznie wszędzie, ale chcąc złowić już te większe musimy troszkę pokombinować. Jesienią nad rzeką proponuję miejsca położone blisko nurtu. Ryby te uwielbiają przebywać w tych okolicach, gdyż mogą „zbierać” pokarm przemieszczający się z prądem rzeki. Znakomitymi miejscami będą opaski, gdzie mamy dość silny uciąg wody. Nie obawiajmy się, że jeśli zdecydujemy się na ciężkie wędki z ciężarkami o masie 100 czy 120 gram to nic nie złowimy. Wręcz przeciwnie. W nurcie dla leszczy to żadna przeszkoda, a efekty mogą przejść nasze najśmielsze oczekiwania. Pamiętajmy także o pewnej zależności, że im mniejszy stan wody tym mniejszy uciąg wody. Tak więc przy obecnym stanie wody w rzekach, a szczególnie w Wiśle mogą nam wystarczyć ciężarki o masie nawet 60 czy 80 gram. Co do miejsca to jeszcze jedna uwaga. Z leszczem nie zawsze jest tak, że łowimy go w dnie mulistym, ryby te poradzą sobie również doskonale w dnie kamienistym. Tak więc nie zrażajmy się tym, że na łowisku widzimy dużą ilość żwiru czy kamieni.
Jak oprócz metody gruntowej można łowić leszcze? Oczywiście na spławik, gdzie szczególnie polecam „przepływankę”. I na koniec jeszcze jedno pytanie, które wydaje się raczej oczywiste. Na co łowimy? Kluczowym aspektem naszego sukcesu będzie zarówno zanęta jak i przynęta. Na dość żwawo płynącą wodę musimy przygotować trochę bardziej spoistą mieszankę. Możemy zarówno kupić w sklepie gotową zanętę, jak i „pobawić” się we własną kompozycję. Dla tych z Was, którzy szukają przepisów polecam dział Zanęty/Przynęty gdzie zamieściłem kilka przepisów na zanęty. Musimy pamiętać aby do każdej mieszanki dodać klej zanętowy. Ja zamiast kleju stosuję zmielone płatki owsiane lub jęczmienne, które świetnie sklejają zanętę. Jeśli chcemy ją wzbogacić to można dodać np. pinki, ochotkę zanętową czy kastery (te w młodszej fazie rozwoju). Za przynętę stosujmy białe robaki, czerwone robaki, kukurydzę, a prawdziwym hitem mogą okazać się „kopalniaki” i rosówki.
Jeśli nie straszne nam zimne wieczory i poranki, jeśli mamy na tyle chęci i zdecydowania aby złowić ładne ryby, to naprawdę polecam wybrać się w najbliższych dniach i tygodniach nad wodę. Bo kiedy mamy szansę złowić nasz wymarzony okaz jeśli nie jesienią?
Przynęty wczoraj i dziś
W ostatnim wpisie zamieściłem trochę informacji o przynętach i zanętach, a dzisiaj sporo o tych pierwszych. Chyba nie trzeba nikogo przekonywać, że dobra przynęta to jeden z kluczowych elementów naszego wędkarskiego sukcesu. Jaka ona powinna być? Jak ją przygotować? Skąd ją wziąć? Te pytania towarzyszą wielu wędkarzom, szczególnie tym młodszym, czy mniej doświadczonym. Odpowiedzi na te pytania postaram udzielić się w tym wpisie.
Przynęta powinna stanowić jeden z istotnych składników zanęty. Jednymi z najpopularniejszych składników dodawanych do naszych mieszanek są: pinki, białe robaki, kukurydza, groch, pęczak. Po raz kolejny warto tu przytoczyć stare wędkarskie powiedzenie „Czym nęcisz na to łap”. Mogę z całą pewnością zaryzykować stwierdzenie, że było ono aktualne przez dziesiątki lat, jest nadal i jeszcze długo długo będzie.
Jest kilka zasad, o których powinniśmy pamiętać. Ryby nie chcą brać zazwyczaj przynęt nieświeżych lub zakładanych „brudnymi rękoma”. Nie powinno się także brać w palce przynęt w trakcie lub bezpośrednio po wypaleniu papierosa, gdyż ryby, jak to nie raz udowodniono wręcz nieznoszą zapachu nikotyny. Dlatego też, ręce należy myć po każdym wypalonym papierosie.
Nie pomoże nam najbardziej wyszukany sprzęt, jeśli na haczyk założymy złą, może inaczej nietrafioną przynętę. Tak więc do rzeczy. Jakie są najczęściej używane przynęty przez wędkarzy i jak je zdobyć. Zacznijmy od najpopularniejszych dżdżownic. Wielu z nas mówi na nie robaki gruntowe, czy kopalniaki. O zdobycie ich musimy zatroszczyć się sami. Najłatwiej zbierać je z powierzchni ziemi po deszczowym, ciepłym dniu. Czasami wystarczy nawet niewielki przelotny deszcz. Jeśli jest sucho, to miejsce, w którym zamierzamy zbierać nasza przynętę musimy polać kilkakrotnie w ciągu dnia wodą. W ciągu dnia pojawią nam się mniejsze osobniki, ale wieczorem gdzieś od godziny po zachodzie słońca wyjdą „rosówki”. Są one doskonałą przynętą na każdą rybę.
Gotowana kukurydza jest jedną z najlepszych przynęt do długookresowego nęcenia na każdą rybę karpiowatą
Jeszcze kilkanaście lat temu, nie mając tej przynęty nie warto było wybierać się na ryby. Dzisiaj jest ona trochę może i zapomniana, ale na pewno skuteczna. Możemy spodziewać się, że połakomią się na nią leszcze, karpie, karasie, liny, okonie, węgorze, a nawet sumy. Pęk takich rosówek to doskonała przynęta na naszego wąsacza. Jest pewien sprawdzony sposób jak podnieść jeszcze bardziej skuteczność tej przynęty. Najlepiej zebrać ją 2-3 dni przed zaplanowanym wędkowaniem, umieścić w pudełku z wilgotnym piaskiem przywiezionym z łowiska, wówczas przynęta zmieni kolor na czerwono – różowy i straci mało atrakcyjną szarą barwę.
Kolejną popularną przynętą są czerwone robaki. Przede wszystkim są one dość żywotne i ruchliwe, co prowokuje ryby. Możemy zaopatrzyć się w nie sami, bądź w sklepie wędkarskim. Tutaj raczej nie ma większych problemów. Jak wspomniałem wyżej, wędkarze do zanęty dodają także pinki i białe robaki. Są to larwy muchy plujki, która składa jajeczka na starzejącym się mięsie. W dzisiejszych czasach nie polecam nikomu samodzielnego ich hodowania, ale raczej lepiej zaopatrzyć się w nie w sklepie. Jednak kiedyś nie było takich możliwości i trzeba było radzić sobie samemu.
Pęczak to doskonała przynęta i zanęta m.in. na leszcze. Szczególnie w okresie dużej presji wędkarskiej
Doskonałą przynętą zwłaszcza wiosną i późną jesienią jest ochotka. Szukać jej możemy w zamulonych wodach, wolno płynących kanałach czy stawach. Szukamy jej w mule, przesiewając go przez sito o dosłownie milimetrowych oczkach. Większe ochotki zakładamy na haczyk, mniejsze dodajemy do zanęty. Jednak tak jak w powyższym przypadku, najlepiej o nie pytać w sklepie.
Kilkanaście lat temu doskonałą przynętą była kasza manna. Może warto czasami wrócić do niej? Ale aby założyć ją na haczyk trzeba ją odpowiednio przygotować. Można ją przygotować w następujący sposób: do 0.5 litra mleka dosypujemy jej stopniowo i gotujemy tak długo aż zgęstnieje, ciągle mieszając. Po ostygnięciu kroimy ją w niewielkie kosteczki. Takie kostki mogą zostać założone na haczyk, bądź możemy je zdeformować i nadać jakieś nieregularne kształty. W ten sam sposób można przygotować kaszę kukurydzianą.
Do nie tak dawna ulubioną przynętą wielu wędkarzy, szczególnie tych starszych była gotowana pszenica. Istnieje wiele receptur jej przyrządzenia. Dla przykładu, wybieramy kilkadziesiąt ziarenek i wsypujemy je do termosu, następnie zalewamy wrzącą wodą i zamykamy termos. Po 20 minutach odlewamy wrzątek. Pszenica powinna rozgniatać się w rękach ale nie pękać. Jeśli jest nie gotowa, to czynność powtarzamy na kolejne 20 minut.
Bardzo dobrą zarówno zanętą jak i przynętą jest kukurydza i groch. Aby odpowiednio je przygotować, musimy je moczyć w zimnej wodzie przez około dobę. Później gotujemy je na wyczucie. Najlepiej jeśli ziarno nie będzie twarde, nie będzie pękało, a miało konsystencje gumową. Ważne jest aby do garczka z gotującym się ziarnem nie dolewać zimnej wody, tylko wodę wrzącą.
W dzisiejszych czasach pellet i kulki proteinowe to doskonałą przynęty na karpie. Jednak jeszcze 10 – 15 lat temu ryby te doskonale brały na ziemniaki. Wystarczy je gotować w mundurkach, zaczekać aż ostygną i pokroić w kostki.
Na koniec warto pamiętać także o pęczaku. Jest to moja ulubiona zanęta na duże leszcze. Nie raz „ratowała skórę”. Sprawdza się w większych ilościach jako zanęta bądź na haku jako przynęta. Przygotowujemy ją podobnie jak pszenicę.
Reasumując, przedstawiłem kilka przynęt popularnych kiedyś i dziś. Celowo nie opisałem różnych pelletów i kulek proteinowych, gdyż jest to materiał na osobny wpis. W niedługim czasie postaram się opisać także te przynęty w kilku słowach.


Przynęta – pachnąca czy smaczna?
Każdy z wędkarzy, w ciągu swojej wędkarskiej przygody spotkał się z sytuacją, kiedy ryba bierze przynętę i natychmiast ją wypluwa. Nie jest to coś niezwykłego, a nawet powiem więcej zdarza się bardzo często. Impulsem do takiego działania ryby są jej komórki smakowe ulokowane w tzw. kubkach smakowych zgrupowanych bądź w jamie gębowej, bądź na głowie a nawet na skórze ryby. Podsumowując powyższe zdanie możemy dojść do wniosku, że ryby rozróżniają smaki gorzki i słodki. W ciągu swojego życia muszą jednak dostosować się do konkretnych smaków. Niektóre gatunki m.in. sum, karp, brzana czy lin badają dno w poszukiwaniu pożywienia swoimi wąsami, które wypełnione są kubkami smakowymi.
Rybi „nos” to wyraźne dwa dołki, które można zauważyć pomiędzy końcem pyska, a okiem. Każdy dołek ma dwa otwory: wlotowy i wylotowy. Przez nie przepływa woda przekazując impulsy zapachowe. Najwięcej impulsów dociera do ryby płynącej, ponieważ większy jest wówczas przepływ wody przez ww. otwory. Takie ryby jak sum, węgorz a nawet leszcz poszukują pokarmu znajdując się w ciągłym ruchu.
Zanęta stosowana do zwabienia ryb w nasze łowisko powinna być najwyższej jakości
Dlatego wybierając się, na tzw. węchowce musimy przygotować dla nich mieszankę najwyższej jakości. Zanęta i przynęta powinny być smaczne i posiadać określony zapach.
Można także powiedzieć, że ryby mają własne „upodobania kulinarne”. Odżywiają się one racjonalnie, na podstawie menu, które upodobał sobie dany gatunek już bardzo dawno temu. Zdaniem naukowców w swojej ewolucji większość gatunków przystosowała swoje aparaty gębowe do pobierania ściśle określonego pokarmu. Dlatego też u ryb spotkamy olbrzymie paszcze i małe otwory ustne. Dobrym przykładem będzie tutaj karp. Nie ma on w jamie gębowej zębów, ale rozwinęły się u niego tzw. zęby gardłowe ze specjalnym wyrostkiem, które mają służyć do rozcierania, rozdrabniania pokarmu. Przebywając nad wodą słyszymy czasami charakterystyczne cmokanie. To właśnie karpie zajadają się wówczas roślinnością i skorupiakami znajdującymi się na dnie. Odgłosy te przerywane są chwilami ciszy, w których to wessany przez ryby pokarm zostaje roztarty.
Kolejnym dobrym przykładem przystosowania organizmu do pożywienia jest tołpyga. Ryba typowo planktonożerna, posiadająca tzw. wyrostki filtracyjne, pozwalające na wyławianie planktonu z toni wodnej.
Szczupaki natomiast posiadają ogromną, nieproporcjonalną do reszty ciała paszczę, a w niej szeregi cienkich skierowanych do tyłu zębów, którymi przytrzymują ofiarę. Dzięki temu mogą oni „skonsumować” rybę niewiele mniejszą od siebie.
